kaitētC1
verb/kˈaiteːt/
Translation
to harm, to damage
Definition
By one's (usually unintentional) conduct, behaviour to cause something undesirable, to do harm (to something/someone).
Latvian original
Ar savu (parasti neapzinātu) rīcību, izturēšanos izraisīt ko nevēlamu, nodarīt ļaunumu (kam).
Inflections
Present
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1st person | kaitu / kaitēju | kaitam / kaitējam |
| 2nd person | kaiti / kaitē | kaitat / kaitējat |
| 3rd person | kait / kaitē | kait / kaitē |
Past
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1st person | kaitēju | kaitējām |
| 2nd person | kaitēji | kaitējāt |
| 3rd person | kaitēja | kaitēja |
Future
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1st person | kaitēšu | kaitēsim |
| 2nd person | kaitēsi | kaitēsiet / kaitēsit |
| 3rd person | kaitēs | kaitēs |
- Infinitivekaitēt
- Imperativekaiti
- Imperativekaitē
- Imperativekaitiet
- Imperativekaitējiet
Translations
- Русскийвредить
- Українськашкодити
- Lietuviųkenkti