iztrūcinātC2
verb/ˈiztruːt͡sinaːt/
Translation
to startle, to frighten
Definition
To frighten away; to alarm.
Latvian original
Izbaidīt; satraukt.
Inflections
Present
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1st person | iztrūcinu | iztrūcinām |
| 2nd person | iztrūcini | iztrūcināt |
| 3rd person | iztrūcina | iztrūcina |
Past
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1st person | iztrūcināju | iztrūcinājām |
| 2nd person | iztrūcināji | iztrūcinājāt |
| 3rd person | iztrūcināja | iztrūcināja |
Future
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1st person | iztrūcināšu | iztrūcināsim |
| 2nd person | iztrūcināsi | iztrūcināsiet / iztrūcināsit |
| 3rd person | iztrūcinās | iztrūcinās |
- Infinitiveiztrūcināt
- Imperativeiztrūcini
- Imperativeiztrūciniet
Translations
- Русскийнапугать, вспугнуть
- Українськаналякати, сполохати
- Lietuviųišgąsdinti, pabaidyti